Z moich obserwacji wynika, że część młodzieży przychodzi na judo, by się wyżyć fizycznie, a potem pokazywać kolegom palcami - "o patrz tego gościa powaliłem" lub "a tamten to jest cienias". Doświadczyłam tego na własnej skórze i nie było to miłym doznaniem. Zawsze wydawało mi się, że JUDO ma w człowieku pobudzać pozytywne cechy jak opanowanie emocji, ale widać myliłam się....skoro już na treningu, jeden cieszy się, że wygrał w randori i jest niepokonany. Takie nastawienie zaczyna mnie zniechęcać, ale przypomina mi się piękna opowieść i jej morał dodaje mi wiary w sens przychodzenia na następny trening. Przytoczę Wam tę opowieść :

Młody chłopiec przewędrował przez Japonię aby wstąpić do szkoły
słynnego mistrza. Kiedy przybył do dojo poprosił o spotkanie.
- Czego potrzebujesz ode mnie? - zapytał mistrz.
- Chciałbym być Twoim uczniem i stać się najlepszym wojownikiem - odpowiedział chłopiec - Jak długo muszę się uczyć?
- Przynajmniej dziesięć lat - odpowiedział mistrz.
- Dziesięć lat to bardzo długo - powiedział chłopiec -
a co jeśli bym ćwiczył dwa razy ciężej niż wszyscy Twoi uczniowie?
- Dwadzieścia lat - odpowiedział mistrz.
- Dwadzieścia lat! A co jeśli będę ćwiczył dzień i noc,
dając z siebie wszystko?
- Trzydzieści lat - odrzekł mistrz.
- Jak to jest - zdziwił się chłopiec - że za każdym razem gdy mówię,
że będę ćwiczył więcej, odpowiadasz, że zajmie mi to więcej czasu?
- Odpowiedź jest prosta - odpowiedział mistrz z uśmiechem
Kiedy jedno oko jest zaślepione zdobyciem celu,
pozostaje tylko to drugie, aby znaleźć do niego drogę...

Pozdrawiam Wszystkich
"PADaj zdrów!"

Średnia ocena użytkownika